บทที่ 5 ตอนที่ 5 งานแรกของทาส
ตอนที่ 5 งานแรกของทาส
เสียงสัญญาณเลิกคลาสดังขึ้นในช่วงเย็น นักศึกษาหลายคนทยอยเดินออกจากห้องเรียนพร้อมเสียงพูดคุยอื้ออึง เนตรเก็บสมุดกับแบบร่างงานลงกระเป๋าอย่างเร่งรีบ พลางเหลือบมองเวลาบนโทรศัพท์เครื่องใหม่ที่เจเดนยื่นให้เมื่อเช้า
#เวลา 17:15 น.
เขาบอกว่าจะมารับตอนห้าโมง
เนตรคิดว่าตัวเองคงไม่ต้องรอนาน แต่จนกระทั่งนักศึกษาคนสุดท้ายเดินออกจากห้อง รถสีดำของเจเดนก็ยังไม่ปรากฏให้เห็น
เธอถอนหายใจอย่างโล่งอก
อย่างน้อยวันนี้ก็ยังมีเวลาทำงานกลุ่มต่ออีกหน่อย
“เนตร” เมษาเดินเข้ามาคล้องแขนเธอ “ไปหาอะไรกินกันไหม ฉันหิวจนจะกินโต๊ะแล้ว”
“เธอกินโต๊ะคณะไปก่อนก็ได้นะ เดี๋ยวฉันเก็บกระเป๋าแป๊บเดียว”
“แหม ยังมีอารมณ์เล่นอีกนะ เมื่อเช้าใครกันที่ลงจากรถผู้ชายหล่อจนคนทั้งคณะมองตาม”
เนตรชะงักไปเล็กน้อย
“เธอเห็นด้วยเหรอ”
“เห็นสิ แล้วก็เห็นข่าวในกลุ่มด้วย” เมษาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดหน้าจอ “นี่ไง ‘มาเฟียวิศวะเปิดตัวผู้หญิงใหม่’ คนในรูปเบลอจนเห็นหน้าไม่ชัด แต่เสื้อกับรถน่ะชัดมาก”
เนตรกวาดตามองข้อความแล้วหน้าเริ่มร้อน
“มันไม่ใช่อย่างที่คิดนะ”
“ฉันยังไม่ได้คิดอะไรเลย เธอต่างหากที่รีบแก้ตัว”
“ฉันไม่ได้แก้ตัว”
“ได้ ๆ ไม่ได้แก้ตัว แค่หน้าแดงเฉย ๆ”
เนตรยื่นมือไปแย่งโทรศัพท์เพื่อน แต่เมษาหลบได้ทันพร้อมหัวเราะคิกคัก
“แล้วตกลงเขาเป็นใคร”
“เจเดน”
“เจเดน วรากรณ์น่ะเหรอ” เมษาหยุดหัวเราะทันที “เธอไปทำอะไรให้เขาถึงได้มารับถึงหน้าคณะ”
เนตรนิ่งไป ความจริงเรื่องสัญญาไม่ใช่สิ่งที่เธออยากเล่าให้ใครฟัง โดยเฉพาะในมหาวิทยาลัยที่ข่าวลือเดินทางเร็วกว่ารถไฟฟ้า
“เขาเป็นนายจ้างใหม่ของฉัน”
“นายจ้าง?”
“ฉันรับงานช่วยจัดเอกสารให้ทีมแข่งรถของเขา”
“แล้วทำไมต้องใช้รถไปรับ”
“เพราะงานมีเรื่องความปลอดภัยนิดหน่อย”
เมษาหรี่ตามองอย่างไม่เชื่อ แต่ยังไม่ทันซักต่อ เสียงเครื่องยนต์คุ้นหูก็ดังมาจากลานจอดรถด้านหน้าอาคาร
รถสีดำคันเดิมจอดอยู่ริมฟุตปาธ เจเดนลงจากรถพร้อมใบหน้าเรียบเฉย เขาสวมเสื้อช็อปสีกรมท่าพับแขนขึ้น ท่าทางของเขาทำให้เสียงพูดคุยรอบข้างเริ่มดังขึ้นอีกครั้ง
“ฉันว่าเรื่องความปลอดภัยของเธอน่าจะสำคัญกว่าที่คิดนะ” เมษาพึมพำ
เจเดนเดินตรงเข้ามาหาทั้งคู่ ดวงตาคมเหลือบมองเมษาเพียงครั้งเดียว ก่อนจะหยุดตรงหน้าเนตร
“ทำไมยังไม่กลับ”
“หนูมีงานกลุ่มค่ะ”
“ยกเลิก”
“ยกเลิกไม่ได้ค่ะ”
“เลื่อนไปวันอื่น”
“อาจารย์กำหนดส่งพรุ่งนี้”
“เอางานไปทำที่โรงจอด”
“คุณจะให้หนูทำงานในโรงจอดรถเนี่ยนะคะ”
“ที่นั่นมีโต๊ะ มีไฟ และมีอินเทอร์เน็ต”
เมษามองสลับระหว่างทั้งคู่ ก่อนยกมือขึ้นไหว้เจเดนอย่างเกร็ง ๆ
“สวัสดีค่ะพี่เจเดน หนูเมษา เพื่อนเนตรค่ะ”
“อืม”
“พี่มารับเนตรเหรอคะ”
“ใช่”
“แล้วถ้าหนูขอติดรถไปด้วย...”
“ไม่ได้”
คำตอบเร็วเกินไปทำให้เมษากะพริบตาปริบ ๆ ส่วนเนตรก็ขมวดคิ้ว
“ทำไมเพื่อนหนูจะไปด้วยไม่ได้คะ”
“รถมีที่เดียว”
“รถคุณนั่งได้ตั้งหลายคน”
“แต่ฉันไม่ได้ชวน”
เจเดนพูดหน้าตายจนเมษารีบกลั้นหัวเราะ เนตรหันไปมองเพื่อนอย่างขอความช่วยเหลือ แต่เมษากลับยกมือสองข้างขึ้นเป็นเชิงยอมแพ้
“ไปเถอะเนตร ฉันอยากเห็นเธอทำงานในรังมาเฟียวิศวะเหมือนกัน แต่วันนี้กลับไปก่อนก็ได้”
“เมษา...”
“ไม่เป็นไร ฉันยังมีชีวิตอยู่ ไม่ต้องห่วง”
เจเดนเปิดประตูรถให้เนตร เธอจำใจขึ้นไปนั่งด้านหลัง แต่ก่อนรถจะเคลื่อนตัว เมษาก็เดินเข้ามากระซิบข้างหน้าต่าง
“ถ้าเขารังแก โทรหาฉันนะ”
เนตรพยักหน้า
เจเดนมองผ่านกระจกมองหลัง สีหน้าไม่พอใจชัดเจน
“เธอพูดอะไรกับเนตร”
“เรื่องของผู้หญิงค่ะ” เมษาตอบอย่างกล้าหาญผิดกับสีหน้าตื่นกลัว “พี่ไม่ต้องรู้หรอก”
ภาคินซึ่งนั่งอยู่เบาะคนขับหลุดหัวเราะออกมา
“กูชอบเพื่อนน้องเนตรว่ะ”
“ขับรถ”
“เออ!”
โรงจอดรถของทีมแข่งคึกคักกว่าช่วงเช้า นักศึกษาหลายคนกำลังช่วยกันเตรียมรถสำหรับการแข่งขันในสุดสัปดาห์ เสียงเครื่องมือและเสียงเครื่องยนต์ดังประสานกันจนแทบไม่มีช่วงเงียบ
เจเดนพาเนตรไปยังโต๊ะทำงานด้านในสุด ซึ่งมีแฟ้มเอกสารกองสูงอยู่หลายชุด
“งานของเธอ”
เนตรมองแฟ้มเหล่านั้นแล้วค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
“ทั้งหมดนี่เหรอคะ”
“ใช่”
“คุณบอกว่าช่วยจัดเอกสาร”
“ก็จัดเอกสาร”
“นี่มันเอกสารทั้งโครงการเลยนะคะ”
“มีปัญหา?”
“มีค่ะ ปัญหาใหญ่มากด้วย”
“แก้ได้ไหม”
เนตรถอนหายใจแรง เธอลากเก้าอี้ออกมานั่งแล้วเปิดแฟ้มแรก ข้อมูลเกี่ยวกับกำหนดการผลิต ชิ้นส่วนรถ และการทดสอบเครื่องยนต์ถูกจัดเรียงปะปนกันจนแทบดูไม่รู้เรื่อง
นี่ไม่ใช่แค่การจัดเอกสาร
มันคือการวางระบบใหม่ทั้งหมด
“คุณต้องการให้เสร็จเมื่อไรคะ”
“คืนนี้”
เนตรเงยหน้าขึ้นทันที
“คุณล้อเล่นหรือเปล่า”
“ฉันไม่ชอบเล่น”
“งานขนาดนี้ทำคนเดียวไม่เสร็จค่ะ”
“ถ้าไม่เสร็จก็บอกว่าไม่เสร็จ”
“แล้วคุณจะหักเงินหนูไหม”
เจเดนก้มมองเธอ
“เธอยังไม่ได้รับเงินเดือน”
“งั้นคุณจะหักอะไรคะ”
“เวลา”
“เวลา?”
“ฉันจะให้เธอทำต่อจนเสร็จ”
เนตรกำหมัดแน่น เธออยากเถียงกลับให้รู้แล้วรู้รอด แต่พอเห็นทุกคนในทีมกำลังทำงานอย่างจริงจัง เธอก็ไม่อยากแสดงให้ใครเห็นว่าไม่สามารถรับมือกับงานได้
“ก็ได้ค่ะ”
เจเดนหันหลังจะเดินไป แต่เนตรเรียกเขาไว้
“เดี๋ยวค่ะ”
“อะไร”
“ถ้าหนูทำงานนี้สำเร็จ หนูขออย่างหนึ่งได้ไหมคะ”
“ขออะไร”
“ขอให้คุณส่งรายละเอียดเกี่ยวกับหนี้ของพ่อมาให้หนูทั้งหมด”
เจเดนมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบ
“ตกลง”
“ห้ามปิดบัง”
“ถ้าข้อมูลไม่กระทบความปลอดภัย”
“เจเดน”
“ฉันจะให้เท่าที่ให้ได้”
เนตรไม่พอใจคำตอบ แต่ก็ไม่มีทางเลือกมากนัก เธอเปิดคอมพิวเตอร์แล้วเริ่มไล่เรียงข้อมูลทีละส่วน
ช่วงแรกงานเต็มไปด้วยความยุ่งยาก ทั้งตัวเลขที่ไม่ตรงกัน ตารางกำหนดการที่ซ้ำซ้อน และรายการชิ้นส่วนที่ถูกบันทึกคนละรูปแบบ เนตรค่อย ๆ ทำเครื่องหมาย แยกหมวดหมู่ และสร้างตารางใหม่อย่างเป็นระบบ
เจเดนเดินผ่านโต๊ะเธอหลายครั้งโดยไม่พูดอะไร
แต่ทุกครั้งที่เขาเดินผ่าน เขาจะวางของบางอย่างไว้ใกล้มือเธอเสมอ
ครั้งแรกเป็นแก้วน้ำ
ครั้งที่สองเป็นขนมปัง
ครั้งที่สามเป็นยาแก้ปวดหัว
เนตรมองสิ่งของเหล่านั้นแล้วหันไปมองแผ่นหลังกว้างของเขา
“พี่ภาคินคะ” เธอเรียกเพื่อนของเจเดนที่กำลังขันน็อตอยู่ “ของพวกนี้เจเดนเอามาวางให้หนูเหรอคะ”
ภาคินเหลือบมองแก้วน้ำบนโต๊ะแล้วกลั้นยิ้ม
“อ๋อ ของพวกนั้นเหรอ เจเดนไม่ได้เอามาให้หรอก”
เนตรพยักหน้าอย่างโล่งใจ
“มันแค่เดินผ่านโต๊ะน้องทุกห้านาที แล้วบังเอิญมีของติดมือมาด้วยทุกครั้ง” ภาคินพูดต่อ
“...”
“ถ้าน้องถามมัน มันก็จะบอกว่าแม่บ้านเอามาวางให้”
“หนูจะไม่ถามค่ะ”
“ดีแล้ว อย่าถามเลย มันจะเขิน”
เสียงประแจถูกวางกระแทกโต๊ะดังขึ้นจากด้านหลัง
เจเดนกำลังมองมาทางนี้ด้วยสายตาเย็นจัด
“ไอ้ภาคิน”
“ไม่พูดแล้วครับบบ~~~”
เนตรก้มหน้าลงทำงานต่อ แต่ริมฝีปากกลับเผลอยกขึ้นเล็กน้อย
เวลาล่วงเลยจนถึงสองทุ่มครึ่ง คนในทีมทยอยกลับกันเกือบหมด เหลือเพียงเจเดน ภาคิน และเนตรที่ยังนั่งอยู่ในโรงจอดรถ เสียงฝนเริ่มตกลงมาอีกครั้ง กระทบหลังคาเป็นจังหวะถี่
เนตรขยับเมาส์คลิกไฟล์สุดท้าย ก่อนเอนหลังพิงเก้าอี้อย่างหมดแรง
“เสร็จแล้วค่ะ”
เจเดนเดินเข้ามาดูงาน เขายืนด้านหลังเธอโดยเว้นระยะห่างพอสมควร ดวงตาคมไล่อ่านตารางบนหน้าจอทีละส่วน
เนตรได้กลิ่นน้ำหอมของเขาใกล้กว่าทุกครั้ง หัวใจที่เหนื่อยล้าอยู่แล้วจึงยิ่งเต้นไม่เป็นจังหวะ
“เธอแก้ระบบใหม่ทั้งหมด?”
“ค่ะ ของเดิมใช้ไม่ได้”
“ทำไม”
“กำหนดการผลิตไม่สอดคล้องกับเวลาทดสอบ ถ้ายังใช้ตารางเดิม รถจะเข้าทดสอบไม่ทัน และถ้าเกิดปัญหาก็ไม่มีเวลาสำรอง”
เจเดนก้มลงมองเธอ
“รู้ได้ยังไง”
“อ่านข้อมูลค่ะ”
“คนอื่นอ่านเหมือนกัน”
“แต่คนอื่นอาจไม่คิดว่ามันมีปัญหา”
คำตอบนั้นทำให้แววตาของเจเดนเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาเลื่อนเมาส์ดูไฟล์เพิ่มเติม ก่อนพยักหน้าช้า ๆ
“ใช้ได้”
คำชมสั้น ๆ เพียงสองคำทำให้เนตรเผลอยิ้ม
“แปลว่าหนูผ่านงานแรกแล้วใช่ไหมคะ”
“ยัง”
“อ้าว”
“พรุ่งนี้มีงานต่อ”
“คุณเจเดน!”
เจเดนมองสีหน้าไม่พอใจของเธอ แล้วมุมปากก็ขยับขึ้นเพียงเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มจาง ๆ ที่เกิดขึ้นเร็วมากจนเนตรไม่แน่ใจว่าตัวเองเห็นจริงหรือเปล่า
“กลับบ้าน”
“หนูจะกลับหอค่ะ”
“บ้านฉัน”
“แต่หนูทำงานเสร็จแล้ว”
“ฝนตก”
“หนูกลับเองได้”
“เนตร”
น้ำเสียงของเขาเข้มขึ้น ทำให้เธอรู้ว่าไม่ควรเถียงต่อหน้าทีมงานที่ยังอยู่ใกล้ ๆ
เจเดนหยิบเสื้อแจ็กเก็ตของตัวเองขึ้นมาคลุมไหล่ให้เธอ ก่อนเนตรจะทันได้ปฏิเสธ
“หนูไม่หนาวค่ะ”
“ฉันไม่ได้ถาม”
“แล้วจะคลุมทำไมคะ”
“เสื้อเธอบาง”
“คุณชอบสั่งจริง ๆ เลยนะคะ”
“เพิ่งรู้หรือไง”
เนตรกำชายเสื้อแจ็กเก็ตไว้ กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ของเจเดนติดอยู่บนผ้า เธอไม่ควรรู้สึกอะไรกับการกระทำเล็ก ๆ แค่นี้ แต่หัวใจกลับเต้นแรงอย่างน่าหงุดหงิด
ขณะทั้งคู่กำลังเดินออกจากโรงจอดรถ โทรศัพท์ของเจเดนก็ดังขึ้น ชายหนุ่มกดรับสาย สีหน้าเปลี่ยนเป็นเย็นจัดทันที
“พูดมา”
เสียงจากปลายสายดังลอดออกมาเบา ๆ แต่เนตรจับใจความไม่ได้ เธอเห็นเพียงเจเดนหยุดเดิน แล้วหันมามองเธอ
“แน่ใจ?”
เขาเงียบไปหลายวินาที ก่อนตอบเสียงต่ำ
“ส่งรูปมา”
เมื่อวางสาย เจเดนก็ยื่นมือมาจับข้อมือเนตรไว้
สัมผัสของเขาไม่ได้รุนแรง แต่แน่นพอให้เธอรู้ว่าไม่ควรสะบัดหนี
“มีอะไรคะ”
“คืนนี้อย่าอยู่ห่างจากฉัน”
“ทำไม”
เจเดนยกโทรศัพท์ขึ้น เปิดภาพที่เพิ่งได้รับให้เธอดู
ภาพจากกล้องวงจรปิดหน้าหอพักของเธอปรากฏชายคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ใต้ต้นไม้ ด้านหลังคือประตูทางเข้า และมุมภาพถัดไปเป็นชายคนเดิมกำลังมองขึ้นไปยังระเบียงห้องของเนตร
เลือดในกายของเธอเย็นวาบ
“เขาเป็นใครคะ”
เจเดนปิดหน้าจอแล้วมองเธอด้วยสายตาเคร่งขรึม
“คนของเดช”
“แล้วเขามาทำอะไรที่หอหนู”
“ฉันยังไม่รู้”
เนตรมองมือของเขาที่ยังจับข้อมือเธออยู่ ก่อนเงยหน้าขึ้นสบตา
“คุณจะปกป้องหนูจริง ๆ ใช่ไหมคะ”
คำถามนั้นหลุดออกไปโดยไม่ทันคิด เจเดนนิ่งไปชั่วขณะ
ดวงตาคมของเขามองเธอลึกเข้าไปในความมืด ก่อนนิ้วมือจะกระชับแน่นขึ้นเพียงเล็กน้อย
“ฉันพูดแล้ว” เขาตอบเสียงต่ำ “ถ้าเธออยู่ในความดูแลของฉัน ก็ไม่มีใครมีสิทธิ์แตะเธอ”
เนตรควรจะรู้สึกกลัวกับคำพูดนั้น
แต่ในวินาทีที่ฝนตกหนักขึ้นและเสียงฟ้าร้องดังสะเทือนทั่วบริเวณ เธอกลับรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาดใต้เสื้อแจ็กเก็ตของเขา
เจเดนพาเธอเดินฝ่าฝนไปยังรถ โดยไม่ปล่อยมือออกจากข้อมือเล็กตลอดทาง
และในคืนนั้น เนตรก็ยังไม่รู้เลยว่า คนที่กำลังเฝ้ามองบ้านวรากรณ์จากรถคันหนึ่งซึ่งจอดอยู่ไกลออกไป ไม่ได้มองเธอเพียงคนเดียว
แต่กำลังรอจังหวะที่จะส่งสัญญาณกลับไปหาเจ้าของแผน
“เจอแล้วครับ” ชายคนนั้นพูดกับโทรศัพท์ “เธออยู่กับเจเดนจริง ๆ”
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงหัวเราะเย็น ๆ จะดังขึ้น
“ดีมาก งั้นก็เริ่มเล่นงานจุดอ่อนของมันได้เลย”
